dinsdag 14 januari 2014

I’m back

Eerste week thuis!

Woensdag:
Heerlijk om in je eigen bed wakker te worden, niemand die zegt wat je moet doen.
Netjes je medicijnen innemen, je medicijnen ophalen bij de apotheek, boodschapjes, praatje hier en daar maar vooral fietsen, lopen en buiten zijn. Daarnaast moet ik ook buiten het ziekenhuis mijn gemak houden. Ik doe al wat aan logopedie en zoek van alles op het internet, Alles wat met taal temaken heeft kost echt veel energie, stofzuigen, stoffen, dweilen, afwassen, wassen alle huishoudelijk taken zijn een eitje maar 1 woord uitspreken moet ik een marathon voor lopen.
Er is een schema voor bezoek, ben blij dat ik dat erin gehouden heb, dan kan ik de energie beter managen! Mijn 2 nacht thuis is iets minder geslaagd ’s avonds voor het slapen gaan moet ik een Cholesterol  pil in nemen. Op zichzelf geen probleem alle wat er met deze variant is weet ik niet maar ik heb een nacht boven de wc gehangen.

Donderdag:
Heel de morgen ook nog duf, moe, bibberig en vooral energieloos. Na toch maar even de doktersassistente gebeld te hebben kan ik ’s middags langs komen, of moet de dokter bij u langs komen? Nee hoor als ik struikel rol ik zo de praktijk in, dus die 200 meter kan ik nog wel lopen. De arts is verbaast, dit heb ik nog nooit gezien, heel geruststellend ook. De arts is wel heel meedenkend en regelt dat ik mijn medicijnen uit het ziekenhuis krijg van het zelfde merk dat zal het probleem zijn.

De rest van de week gaat best aardig, voel me iets minder moe en kan langer lezen en iedereen zegt dat mijn spraak wel beter gaat. Het gaat nog helemaal niet zoals ik wil, het gaat nog steeds veel te langzaam ik wil sneller maar ik kan niet! Iedereen zegt dat ik me rustig houden, rustiger als dit gaat het niet hoor, of je moet de batterijen er echt helemaal uithalen. Doe de oefeningen die de logopedisten van het ziekenhuis hebben voorgesteld in de hoop dat de echte revalidatie snel kan beginnen.



1 opmerking:

Bou zei

Toch kon je ook toen al aardig schelden, bijna zonder fouten.